Journalistar skriv om å sluke kamelar når politikarar som del av eit kompromiss må røyste for noko dei eigentleg er i mot. Dei veit kanskje ikkje at uttrykket har bibelsk bakgrunn, men ei heilt anna tyding. Jesus skulda nemleg farisearane for å sile frå myggen, men sluke kamelen; dvs bry seg om bagatellar, men oversjå det som er langt viktigare.
Det gjer media stadig vekk, sist Sunnmørsposten 6. oktober, når dei igjen hakkar på jordmora som ikkje likte bannskap. For fire år sidan sende ho konfirmantar brev med religiøst innhald, må vite! Eg som trudde gåver og gudsord var velkomne og passande på ein slik dag, sjølv frå ei jordmor. Men i vår individualistiske kultur er det kanskje viktigare å ikkje bry seg, å ikkje trengje seg på.
Så til det alvorlegaste klagemålet mot jordmora, som Sunnmørsposten har sett i vår tids gapestokk. Ho har ”sendt sensitive journalopplysningar til femtenåringar” og må difor ha notert og tatt vare på fakta frå fødslane der ho var jordmor. Dei sensitive data er oppgitt å vere fødselsdag og –tidspunkt. Å få vite tidspunktet for eigen fødsel kan knapt skade nokon, og fødselsdagen sin kjende vel femtenåringane frå før.
Eg ser at Helse Sunnmøre HF har ein databrukarkontrakt som forbyr lagring av slike data utanfor dei godkjende personregistra. Men kirurgar og gynekologar har i alle år fått kopi av journalnotata frå operasjonane dei utfører. Desse lagrar dei til bruk som dokumentasjon på kvalifikasjon ved seinare søknad om spesialistkompetanse. Eg hadde sjølv lenge ei samling slike ståande i ein ringperm, faktisk nettopp frå Ålesund sjukehus. Og då eg i 1977 byrja som distriktslege i Herøy, fanst det ikkje journaldata eldre enn 20 år. Arkiv frå tidlegare år hadde legane tatt med seg, som sine personlege notat.
I dag er største trugsmålet mot teieplikta lett tilgang til legejournalen via dataterminalar, som finst overalt på sjukehusa. For helsepersonell kan også moralen vere dårlegare enn hukommelsen. Medisinske opplysningar blir dessutan spreidde via legeerklæringar, til m.a. NAV og private og offentlege forsikringsselskap. Men både Sunnmørsposten, Helse Sunnmøre HF og Statens helsetilsyn prøver visst å tette lekkasjane ved å få på plass nygla i staden for å late att botnlukene. Men kanskje agendaen er ein heilt annan. Det er det pikante som sel i ein tabloid kvardag. Og folka i helsetilsynet har heilt sidan Karl Evang si tid reagert krakilsk når dei får ferten av kristenmanns blod.
onsdag 7. oktober 2009
tirsdag 18. august 2009
Åndsfridom, likeverd og solidaritet – religiøse fellesverdiar?
I følgje føremålsparagrafen for skulen er åndsfridom, likeverd og solidaritet verdiar som kjem til uttrykk i ulike religionar. Sidan opplæringa òg skal fremje vitskapleg tenkjemåte, som byggjer på fakta, er det grunn til å sjå kva status desse verdiane faktisk har i ulike religionar og i land som desse religionane har fått prege.
Islam har eit skilje mellom truande og ”vantru” som også definerer kva sivile rettar ein har i samfunnet. Den juridiske tradisjonen er dessutan svært kvinnediskriminerande. Ser ein på ytringsrett og trusfridom, kjem dei muslimske landa nesten utan unntak nedst på alle lister, ilag med dei verste kommunistdiktatur og andre tyranni.
Hinduismen har med sitt kastevesen ein innebygd rangorden som pregar samfunnet. Dei kastelause blir sterkt diskriminerte. India har politisk fridom, medan trusfridomen er under press frå hinduistisk nasjonalisme.
Buddhismen kan synest meir tolerant, men trua på sjelevandring, som dei har felles med hinduismen, er eit hinder for solidaritet med fattige, som ein reknar med får som fortent etter sitt førre liv.
I Japan var det ikkje shintoismen, men vestleg påverknad som gjorde slutt på føydalsystemet, og først amerikansk okkupasjon som gav ein demokratisk konstitusjon med politisk og økonomisk fridom.
Det var i den kristne kulturkrins åndsfridom, solidaritet og menneskerettar voks fram, inspirert av Det nye testamentet sin bodskap om nestekjærleik og menneskeverd. I boka ”Forsvar for rationaliteten” skriv Kai Sørlander at Jesu ord om at hans rike ikkje var av denne verda, gav rom for den frie tanke, som skapte både slike åndsverdiar og ein sekulær stat. Og den amerikanske religionssosiologen Rodney Stark rehabiliterer skolastikken frå teologisk flisespikkeri til banebrytande føresetnader for seinare humanisme, vitskap og teknikk.
Mest alle sivilisasjonar beherskar i dag det tekniske, medan berre den vestleg/kristne er prega av grunnleggjande åndsfridom og likeverd. Formuleringane i føremålsparagrafen er difor eit nytt eksempel på Orwell sitt ”newspeak”, der lygn blir gjort til sanning for å tene det politisk korrekte.
Islam har eit skilje mellom truande og ”vantru” som også definerer kva sivile rettar ein har i samfunnet. Den juridiske tradisjonen er dessutan svært kvinnediskriminerande. Ser ein på ytringsrett og trusfridom, kjem dei muslimske landa nesten utan unntak nedst på alle lister, ilag med dei verste kommunistdiktatur og andre tyranni.
Hinduismen har med sitt kastevesen ein innebygd rangorden som pregar samfunnet. Dei kastelause blir sterkt diskriminerte. India har politisk fridom, medan trusfridomen er under press frå hinduistisk nasjonalisme.
Buddhismen kan synest meir tolerant, men trua på sjelevandring, som dei har felles med hinduismen, er eit hinder for solidaritet med fattige, som ein reknar med får som fortent etter sitt førre liv.
I Japan var det ikkje shintoismen, men vestleg påverknad som gjorde slutt på føydalsystemet, og først amerikansk okkupasjon som gav ein demokratisk konstitusjon med politisk og økonomisk fridom.
Det var i den kristne kulturkrins åndsfridom, solidaritet og menneskerettar voks fram, inspirert av Det nye testamentet sin bodskap om nestekjærleik og menneskeverd. I boka ”Forsvar for rationaliteten” skriv Kai Sørlander at Jesu ord om at hans rike ikkje var av denne verda, gav rom for den frie tanke, som skapte både slike åndsverdiar og ein sekulær stat. Og den amerikanske religionssosiologen Rodney Stark rehabiliterer skolastikken frå teologisk flisespikkeri til banebrytande føresetnader for seinare humanisme, vitskap og teknikk.
Mest alle sivilisasjonar beherskar i dag det tekniske, medan berre den vestleg/kristne er prega av grunnleggjande åndsfridom og likeverd. Formuleringane i føremålsparagrafen er difor eit nytt eksempel på Orwell sitt ”newspeak”, der lygn blir gjort til sanning for å tene det politisk korrekte.
Siste sjanse?
Ved siste årsskiftet var det 422 000 innvandrarar og 86 000 norskfødde med to innvandrarforeldre i Noreg, til saman 508 000 personar, med bakgrunn frå 214 ulike land. På grunnlag av m.a. årleg nettoinnvandring har Statistisk Sentralbyrå (SSB) fleire gonger rekna ut kor stor innvandrarbefolkninga vil bli i framtida. SSB har gradvis oppjustert prognosen over sannsynleg nettoinnvandring, frå 10 000 i 1999, 13 000 i 2002 til 16 000 i 2005, fordi den mellom kvar revisjon hadde auka meir enn berekna. Siste par åra har innvandringa vore langt høgre, men SSB reknar no med at den gradvis vil falle og på lengre sikt bli mellom 10 000 og 32 000, mest truleg kring 19 000 i året. Dette vil gi 1.7 millionar innvandrarar medrekna norskfødde barn i 2060; høgste alternativet 2.6 millionar, 1/3 av befolkninga. 1.7 millionar vil ha bakgrunn frå land utanom EU og Nord-Amerika.
Av fleire grunnar kan dette likevel vere for lågt sett. SSB tel ikkje dei som berre har ein innvandra forelder. Det er greitt. Men SSB reknar heller ikkje med dei som har fire innvandra besteforeldre, dvs etterkomarar utover 1. generasjon, sjølv om dette kan bli mange etter kvart.
SSB reknar også med at fødselsraten for innvandra kvinner frå u-land vil falle etter få år i Noreg, og at iallfall norskfødde kvinnelege etterkomarar vil ha fødselsrate godt under reproduksjonsnivået på 2.08. Det er såleis ikkje rekna med at fødselsraten vil halde seg på nivåa SSB sjølv gjev opp for åra 1990-2003, ca 3.5 for kvinner eldre enn 17 år då dei kom til Noreg, og ca 2.2 for dei som var yngre.
SSB har òg lagt til grunn at norskfødde etterkomarar frivillig sluttar å hente ektefelle frå foreldra/besteforeldra sitt heimland og i staden finn seg makar/sambuarar her til lands, gjerne med annan etnisitet enn sin eigen. Til no har omlag 3 av 4 norsk-pakistanske ungdomar gifta seg med ein frå Pakistan. Berre 1% av jentene blir gifte med etniske nordmenn.
Det er verken mogleg eller ønskjeleg å hindre all innvandring. Sjølvsagt skal vi også møte alle menneske med respekt, men av det følgjer ikkje at dei fleste frå konfliktområde eller fattigare land har krav på varig opphald og norsk statsborgarskap berre dei kjem seg hit. Ingen parti står offisielt for ein slikt syn, men dette har likevel blitt resultatet av godkjent praksis gjennom mange år. I si tid vart Jon Michelet (RV) sett på som ekstrem då han ville opne for 1 million innvandrarar. No står det politiske fleirtalet for eit regime som kan gi 3 gonger så mange innan halvannan generasjon. Meir enn 2 millionar av desse vil ha annan kultur enn vår. Ein må vere nokså naiv for ikkje å forstå at både omfanget og kulturskilnaden vil endre samfunnet vårt radikalt. Dei som med multikultur som mål går inn for ein slikt storstilt sosialt eksperiment, er dei verkeleg ekstreme, ikkje folk i Framstegspartiet. Eit spørsmål som inneber så omfattande samfunnsendringar, burde vore lagt ut til folkerøysting. No kan ein risikere at folk og kultur gradvis bli utskifta, medan både naive og ekstreme politikarar får halde fram som før. Alternativet er å stemme Framstegspartiet til dei andre partia tek til vitet.
Av fleire grunnar kan dette likevel vere for lågt sett. SSB tel ikkje dei som berre har ein innvandra forelder. Det er greitt. Men SSB reknar heller ikkje med dei som har fire innvandra besteforeldre, dvs etterkomarar utover 1. generasjon, sjølv om dette kan bli mange etter kvart.
SSB reknar også med at fødselsraten for innvandra kvinner frå u-land vil falle etter få år i Noreg, og at iallfall norskfødde kvinnelege etterkomarar vil ha fødselsrate godt under reproduksjonsnivået på 2.08. Det er såleis ikkje rekna med at fødselsraten vil halde seg på nivåa SSB sjølv gjev opp for åra 1990-2003, ca 3.5 for kvinner eldre enn 17 år då dei kom til Noreg, og ca 2.2 for dei som var yngre.
SSB har òg lagt til grunn at norskfødde etterkomarar frivillig sluttar å hente ektefelle frå foreldra/besteforeldra sitt heimland og i staden finn seg makar/sambuarar her til lands, gjerne med annan etnisitet enn sin eigen. Til no har omlag 3 av 4 norsk-pakistanske ungdomar gifta seg med ein frå Pakistan. Berre 1% av jentene blir gifte med etniske nordmenn.
Det er verken mogleg eller ønskjeleg å hindre all innvandring. Sjølvsagt skal vi også møte alle menneske med respekt, men av det følgjer ikkje at dei fleste frå konfliktområde eller fattigare land har krav på varig opphald og norsk statsborgarskap berre dei kjem seg hit. Ingen parti står offisielt for ein slikt syn, men dette har likevel blitt resultatet av godkjent praksis gjennom mange år. I si tid vart Jon Michelet (RV) sett på som ekstrem då han ville opne for 1 million innvandrarar. No står det politiske fleirtalet for eit regime som kan gi 3 gonger så mange innan halvannan generasjon. Meir enn 2 millionar av desse vil ha annan kultur enn vår. Ein må vere nokså naiv for ikkje å forstå at både omfanget og kulturskilnaden vil endre samfunnet vårt radikalt. Dei som med multikultur som mål går inn for ein slikt storstilt sosialt eksperiment, er dei verkeleg ekstreme, ikkje folk i Framstegspartiet. Eit spørsmål som inneber så omfattande samfunnsendringar, burde vore lagt ut til folkerøysting. No kan ein risikere at folk og kultur gradvis bli utskifta, medan både naive og ekstreme politikarar får halde fram som før. Alternativet er å stemme Framstegspartiet til dei andre partia tek til vitet.
fredag 12. juni 2009
Leiar i Vårt Land: Ok å slå muslimar
Ved vinklinga ”Ok å slå muslimar” viser VL at personar frå minoritetsmiljø med annan kultur per definisjon er offer og difor heva over kritikk. For imamar som slår, er vel også muslimar; jamvel meir typiske representantar enn barna. Slik sett ville overskrifta ”Ok at muslimar slår”, passa betre. Likevel veit ingen om dette er tankegangen hos politiet, men i så fall er det primært media og myndigheiter å klandre, som i ein mannsalder har prøvd å innprente oss respekt for andre kulturar enn vår eigen. Først når Abid Raja og andre muslimar seier frå, kan også politifolk reagere utan å bli stempla som rasistar.
Tamilske tap
Eit tenkt scenarium: Israelske styrkar omringar 300 000 palestinarar på eit lite område i Gaza, bombar tiandeparten til døde og set resten i konsentrasjonsleir. Undervegs er NRK taus bortsett frå følgjande melding på tekst-TV: ”Statsminister Netanyahu lovar å frigjere den innesperra sivilbefolkninga frå Hamas sine klør”. Og etter at Hamas er nedkjempa med svære sivile tap, kjem NRK med stadig nye meldingar om kor fælsleg denne terrororganisasjonen er, for liksom å rettferdiggjere det som er gjort. I staden for bilde av ofra får vi sjå jubelscener frå Jerusalem og Tel Aviv, der sigeren blir feira. FN sitt sikkerheitsråd er ikkje stort likare. Den franske FN-ambassadøren proklamerer stolt at rådsmedlemmane for første gong har blitt samde om ein tekst som utan atterhald fordømer Hamas.
Sjølvsagt er dette utenkjeleg når det gjeld Gaza, men skire fakta for Sri Lanka. Fråsegnene og rapportane er autentiske. Berre skift ut palestinarar med tamilar, Hamas med LTTE, israelarar med singalesarar og statsminister Netanyahu med president Rajapakse.
Tjue gonger større sivile tap på Sri Lanka har ikkje fått ein hundredel av merksemda som vart ofra i Gaza til del. Framleis er det ruinane der dagsrevyen viser fram, med Sidsel Wold som cicerone for stadig nye delegasjonar. Desimeringa av tamilar blir det teia om, trass i at tusenvis av norske statsborgarar har tamilsk bakgrunn. Forstå det den som kan.
Sjølvsagt er dette utenkjeleg når det gjeld Gaza, men skire fakta for Sri Lanka. Fråsegnene og rapportane er autentiske. Berre skift ut palestinarar med tamilar, Hamas med LTTE, israelarar med singalesarar og statsminister Netanyahu med president Rajapakse.
Tjue gonger større sivile tap på Sri Lanka har ikkje fått ein hundredel av merksemda som vart ofra i Gaza til del. Framleis er det ruinane der dagsrevyen viser fram, med Sidsel Wold som cicerone for stadig nye delegasjonar. Desimeringa av tamilar blir det teia om, trass i at tusenvis av norske statsborgarar har tamilsk bakgrunn. Forstå det den som kan.
tirsdag 17. mars 2009
Nasjonalstaten
Sigurd Skirbekk: Nasjonalstaten: Velferdsstatens grunnlag (Kolofon 2008)
Pensjonert professor i sosiologi, Sigurd Skirbekk, har tidlegare skrive 12 bøker der gjennomgangstemaet er om kulturen av i dag har svar på utfordringane vi no går i møte, m.a. innan demografi og økologi.
I ”Nasjonalstaten” tek han utgangspunkt i diskusjonen omkring pensjonsreforma, som primært handla om finansiering. Men Skirbekk stiller eit meir grunnleggjande spørsmål: Vil viljen til solidaritet og økonomisk utjamning i samfunnet stå seg viss vi oppmuntrar ein kultur og ei utvikling som splittar i staden for å samle? Han viser til at solidaritet på eit statleg nivå har sine føresetnader i luthersk sinnelagsetikk, sosialpolitisk likskapsideologi, folkeleg nasjonalkjensle og gjensidig tillit i samfunnet; føresetnader som alle er trua i ein multikulturell stat, som ikkje lenger vil formidle ein bestemt kulturtradisjon og der den dominerande ideologien er individ- og gruppeorientert, sekulær og antinasjonal.
Eit eige kapittel er vigd styrke og veikskap ved norsk kultur. Til det første høyrer eit heldig historisk samspel mellom nasjons- og demokratibygging og ein god balanse mellom ulike verdiar, medan veikskapen særleg har vist seg siste generasjonen, etter som forbrukarsamfunn og kulturradikale tankar om frigjering har gitt svekking av motkulturar, tradisjonar og normer.
Kvifor har så stemninga snudd frå nasjonalisme til antinasjonalisme? Skirbekk meiner dette har skjedd i eit samspel mellom forskingsmiljø, politiske pressgrupper og visse mediemiljø, som står for mest mogleg frie val for den einskilde, men skjuler at samfunn også er avhengig av orden og meiningsberande kultur. Teknologisk utvikling har gitt media ei makt som aktørane legitimerer ved kritikk av dei som har fagleg, folkevald eller tradisjonell autoritet i samfunnet.
Skirbekk skriv det har vore lite forskingsbasert forsvar for familie og fedreland, men demonstrerer i boka si at kjelder til eit slikt forsvar finst i rikt mon. Debattforma hans er lågmælt, men overtydande. Han formulerer først tankane i tida og kjem så med godt dokumenterte motargument. Det er ein fryd å sjå korleis han slik viser det falske i ti antinasjonale påstandar og avslører det fordekte og feilaktige i sju kultur- og samfunnstolkingar med antinasjonal tendens frå siste femti åra. Det er også spennande å følgje han på leiting etter alternativ til nasjonalstaten, sjølv om han ikkje finn noko som kan erstatte nasjonal identitet og lojalitet, bygt på felles språk, tru, slektsband og identifikasjon med land og historiske røter.
”Nasjonalstaten” er både ei fagbok og ein politisk kommentar. Boka høver for alle samfunnsinteresserte og for dei som treng argument til bruk mot det Skirbekk kallar ”antinasjonale fortolkningseliter i kulturliv og medier”. Kanskje mynta på desse gruppene byrjar boka slik: ”Å være for velferdsstaten, men mot nasjonalstaten, det er ikke progressivt. Det er selvmotsigende.”
Pensjonert professor i sosiologi, Sigurd Skirbekk, har tidlegare skrive 12 bøker der gjennomgangstemaet er om kulturen av i dag har svar på utfordringane vi no går i møte, m.a. innan demografi og økologi.
I ”Nasjonalstaten” tek han utgangspunkt i diskusjonen omkring pensjonsreforma, som primært handla om finansiering. Men Skirbekk stiller eit meir grunnleggjande spørsmål: Vil viljen til solidaritet og økonomisk utjamning i samfunnet stå seg viss vi oppmuntrar ein kultur og ei utvikling som splittar i staden for å samle? Han viser til at solidaritet på eit statleg nivå har sine føresetnader i luthersk sinnelagsetikk, sosialpolitisk likskapsideologi, folkeleg nasjonalkjensle og gjensidig tillit i samfunnet; føresetnader som alle er trua i ein multikulturell stat, som ikkje lenger vil formidle ein bestemt kulturtradisjon og der den dominerande ideologien er individ- og gruppeorientert, sekulær og antinasjonal.
Eit eige kapittel er vigd styrke og veikskap ved norsk kultur. Til det første høyrer eit heldig historisk samspel mellom nasjons- og demokratibygging og ein god balanse mellom ulike verdiar, medan veikskapen særleg har vist seg siste generasjonen, etter som forbrukarsamfunn og kulturradikale tankar om frigjering har gitt svekking av motkulturar, tradisjonar og normer.
Kvifor har så stemninga snudd frå nasjonalisme til antinasjonalisme? Skirbekk meiner dette har skjedd i eit samspel mellom forskingsmiljø, politiske pressgrupper og visse mediemiljø, som står for mest mogleg frie val for den einskilde, men skjuler at samfunn også er avhengig av orden og meiningsberande kultur. Teknologisk utvikling har gitt media ei makt som aktørane legitimerer ved kritikk av dei som har fagleg, folkevald eller tradisjonell autoritet i samfunnet.
Skirbekk skriv det har vore lite forskingsbasert forsvar for familie og fedreland, men demonstrerer i boka si at kjelder til eit slikt forsvar finst i rikt mon. Debattforma hans er lågmælt, men overtydande. Han formulerer først tankane i tida og kjem så med godt dokumenterte motargument. Det er ein fryd å sjå korleis han slik viser det falske i ti antinasjonale påstandar og avslører det fordekte og feilaktige i sju kultur- og samfunnstolkingar med antinasjonal tendens frå siste femti åra. Det er også spennande å følgje han på leiting etter alternativ til nasjonalstaten, sjølv om han ikkje finn noko som kan erstatte nasjonal identitet og lojalitet, bygt på felles språk, tru, slektsband og identifikasjon med land og historiske røter.
”Nasjonalstaten” er både ei fagbok og ein politisk kommentar. Boka høver for alle samfunnsinteresserte og for dei som treng argument til bruk mot det Skirbekk kallar ”antinasjonale fortolkningseliter i kulturliv og medier”. Kanskje mynta på desse gruppene byrjar boka slik: ”Å være for velferdsstaten, men mot nasjonalstaten, det er ikke progressivt. Det er selvmotsigende.”
God dag, mann! Økseskaft!
Oddbjørn Melle skreiv 25. februar under Synspunkt i Sunnmørsposten at Hamas vart skapt og støtta av Israel og USA. I eit innlegg 3. mars stilte eg meg spørjande til kor aktiv slik støtte kan ha vore, sjølv om eg er samd i at sivile tap og lidingar på begge sider har gitt meir makt både til Hamas og høgresida i israelsk politikk. Eg reagerte også på den einsidige framstillinga, der han gav Israel ansvaret for alt som har gått og framleis kan gå gale i Midtausten, medan Hamas-leiarane vart kalla ”institusjonsbyggjarar” som står for ”organisasjon og leiarskap”. ”Uregjerlege” var den mest kritiske nemninga han nytta om dei.
I eit nytt innlegg 13. mars svarar ikkje OM på noko av det eg stilte spørsmål ved eller påpeikte var utelate av fakta. Det er dårleg dialektikk (samtalekunst). I staden har han hengt seg opp i overskrifta ”Hamas sett frå Høgskulen”, som han tolkar fornærmeleg. Frå mi side var dette berre ei faktisk konstatering og ikkje meint som generell kritikk eller nedvurdering av kunnskapar og kompetanse, korkje hos OM eller ved Høgskulen generelt. Også andre akademiske miljø er kritiske til jødestaten, men OM har ein krass stil som kan provosere.
Mykje av siste innlegget sitt brukar OM til å skildre korleis det var å møte skarp kritikk av Israel i universitetsmiljø for 40 år sidan og til å referere kva Benny Morris seinare har funne ut om etnisk reinsing i 1947-48. Sjølv synest eg både fornekting og skifte av syn til det stikk motsette er lite rasjonelle reaksjonsmåtar på nye fakta. Men eg les gjerne boka til OM og forstår at han vart litt hårsår når han trudde ein lekmann ville trekkje hans kompetanse i tvil. Viss han i kronikken sin hadde skrive at Det muslimske brorskap kunne agitere for sitt syn i ly av moskéane i åra 1967-87, skulle eg gitt han rett. Men at Israel ”oppmuntra framveksten av Hamas første åra etter skipinga i 1987”, og at ”grunnleggjaren, sjeik Ahmed Yassin, (i denne tida?) fekk operere fritt”, tvilar eg framleis på. Yassin sjølv vart alt i 1984 dømd til 15 års fengsel og så frigitt i ei fangeutveksling året etter. I 1989 var han dømd til livsvarig fengsel, men sett fri i 1997 i byte med israelske agentar.
Det eg særleg reagerte på var avslutninga av kronikken:. ”Presterer kanskje leiarane i det moderne Israel med sin politikk å framprovosere nettopp det dei pretenderer å unngå; eit nytt Masada?” Sjølv med spørjeteikn etter går han her langt i å leggje skulda for eit endeleg nederlag for staten Israel på israelarane sjølve. Viss ein godtek dette resonnementet, at dei har seg sjølv å takke, ligg det farleg nær å tenkje at i så fall kan dei berre ha det så godt. Og vi andre kan toe våre hender.
I eit nytt innlegg 13. mars svarar ikkje OM på noko av det eg stilte spørsmål ved eller påpeikte var utelate av fakta. Det er dårleg dialektikk (samtalekunst). I staden har han hengt seg opp i overskrifta ”Hamas sett frå Høgskulen”, som han tolkar fornærmeleg. Frå mi side var dette berre ei faktisk konstatering og ikkje meint som generell kritikk eller nedvurdering av kunnskapar og kompetanse, korkje hos OM eller ved Høgskulen generelt. Også andre akademiske miljø er kritiske til jødestaten, men OM har ein krass stil som kan provosere.
Mykje av siste innlegget sitt brukar OM til å skildre korleis det var å møte skarp kritikk av Israel i universitetsmiljø for 40 år sidan og til å referere kva Benny Morris seinare har funne ut om etnisk reinsing i 1947-48. Sjølv synest eg både fornekting og skifte av syn til det stikk motsette er lite rasjonelle reaksjonsmåtar på nye fakta. Men eg les gjerne boka til OM og forstår at han vart litt hårsår når han trudde ein lekmann ville trekkje hans kompetanse i tvil. Viss han i kronikken sin hadde skrive at Det muslimske brorskap kunne agitere for sitt syn i ly av moskéane i åra 1967-87, skulle eg gitt han rett. Men at Israel ”oppmuntra framveksten av Hamas første åra etter skipinga i 1987”, og at ”grunnleggjaren, sjeik Ahmed Yassin, (i denne tida?) fekk operere fritt”, tvilar eg framleis på. Yassin sjølv vart alt i 1984 dømd til 15 års fengsel og så frigitt i ei fangeutveksling året etter. I 1989 var han dømd til livsvarig fengsel, men sett fri i 1997 i byte med israelske agentar.
Det eg særleg reagerte på var avslutninga av kronikken:. ”Presterer kanskje leiarane i det moderne Israel med sin politikk å framprovosere nettopp det dei pretenderer å unngå; eit nytt Masada?” Sjølv med spørjeteikn etter går han her langt i å leggje skulda for eit endeleg nederlag for staten Israel på israelarane sjølve. Viss ein godtek dette resonnementet, at dei har seg sjølv å takke, ligg det farleg nær å tenkje at i så fall kan dei berre ha det så godt. Og vi andre kan toe våre hender.
Abonner på:
Innlegg (Atom)
